η ΤΡΙΜΗΝΗ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥ - ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «Ο ΑΕΤΟΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ» ΑΘΗΝΑ • Αρ. Φύλλου 151 • Oκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2024 • ΓΡΑΦΕΙΑ: ΤΖΩΡΤΖ 6, ΟΡΟΦΟΣ 6ος, γραφείο 7, Τ.Κ. 106 77 Tηλ. 210 330-4863, e-mail: st_argyropoulos@hotmail.com ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ Δ.Σ. «Πατρίδα, σαν τον ήλιο σου, ήλιος αλλού δε λάμπει...» Συνάντηση μελών Δ.Σ. με την νέα γενιά των Αετοβουναίων Έ νας από τους πρωταρχικούς στόχους του Δ.Σ του Συλλόγου ήταν και παραμένει η επίτευξη σταθερής και γόνιμης επικοινωνίας με τις νέες γενιές των Αετοβουναίων. Έτσι λοιπό ξεκινήσαμε με την γενιά των 18-30 χρόνων που έχει γνωρίσει και αγαπήσει το χωριό μας, που έχει παραστάσεις από τις ομορφιές και τις δράσεις του χωριού μας και ταυτόχρονα βρίσκεται στην πιό «ανθοφόρα» περίοδο της ζωής της. Είναι εκείνη η ηλικία που τα όνειρα καλπάζουν χωρίς χαλινάρι, που πιστεύεις ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο, που τα θεωρείς όλα δυνατά αρκεί να υπάρχει θέληση και σχέδιο. Έτσι λοιπόν οργανώσαμε ένα κυριακάτικο πρωινό καφέ στην Αγία Παρασκευή την Κυριακή 8 Δεκ 2024, στο εξαιρετικό καφέ Etsi & Allios του συμπατριώτη μας Περικλή Αλευρά. Την πρόσκληση μας τίμησαν περίπου 15 Αετόπουλα. Όμορφοι νέοι και νέες, με ευγένεια στο πρόσωπό τους και στους τρόπους τους, μας κέρδισαν από την πρώτη στιγμή. Μέσα στο φιλόξενο περιβάλλον της καφετέριας, γνωριστήκαμε, συζητήσαμε για διάφορα θέματα, κυρίως όμως για όσα μπορούμε να κάνουμε για το χωριό μας. Συμφωνήσαμε, σχεδόν όλοι, ότι το χωριό μας είναι παραμελημένο όπως βέβαια και το σύνολο της Ελληνικής υπαίθρου. Η μόνιμη πλέον τάση εγκατάλειψης της υπαίθρου από την νέα γενιά κυρίως λόγω της έλλειψης υποδομών αλλά και μέτρων υποστήριξης της νεανικής επιχειριματικότητας, έχουν οδηγήσει την Ελληνική επαρχία σε οικονομικό μαρασμό. Η αποστροφή των νέων από τα παραδοσιακά επαγγέλματα που σχετίζονται με την γη (γεωργία, κτηνοτροφία, πτηνοτροφία, μελισσουργία, αμπελουργία, κλπ), η υστέρηση γνώσης σε καινοτόμους τεχνολογικές μεθόδους και η έλλειψη κινήτρων επιβαρύνουν την υφιστάμενη κατάσταση. Συμφωνήσαμε όμως επίσης ότι το χωριό μας όπως και η ευρύτερη περιοχή του νομού Μεσσηνίας διαθέτει περιοχές με μοναδική φυσική ομορφιά και αυτό μπορούμε να το εκμεταλλευτούμε, συνδυάζοντας το με τα ιστορικά στοιχεία του χωριού μας και τις φυσικές ομορφιές του. Τι χρειάζεται λοιπόν; Απαιτείται μια συντονισμένη προσπάθεια ώστε να δημιουργηθούν οι κατάλληλες υποδομές, δράσεις και εκδηλώσεις που θα φέρουν το χωριό μας στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Σήμερα που τουρισμός στην χώρα μας ανθεί και υπάρχουν τόσες διαφορετικές μορφές τουρισμού (κλασσικός, αρχαιολογικός, αθλητικός, φυσιολατρικός, εμπορικός, αγροτουρισμός, κ.λ.π.), πρέπει σύντομα και συντονισμένα να αποκτήσουμε το συγκεκριμένο πλεονέκτημα ώστε να αποκομίσει το χωριό μας τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη. Αν θέλουμε να αντιστρέψουμε την ποσυνέχεια στη σελ. 3 Ευτυχισμένο, Χαρούμενο το νέο έτος, με υγεία, αγάπη δύναμη και δημιουργικότητα! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
σελίδα 2 η ΦΩΝΗ του ΑΕΤΟΥ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΜΑΣ Άρρηκτα συνυφασμένη με την ιστορία και την διαδρομή του Προοδευτικού – Πολιτιστικού Συλλόγου «Ο ΑΕΤΟΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ» είναι η εφημερίδα μας «Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ». Στα 40 χρόνια λειτουργίας του Συλλόγου μας η εφημερίδα μας εκδίδεται κάθε τρίμηνο σχεδόν αδιάκοπα, έχει φθάσει τα 151 φύλλα – εκδόσεις, και αποτελεί τον πιο σταθερό τρόπο επικοινωνίας όλων των Αετοβουναίων. Το εκάστοτε Διοικητικό Συμβούλιο του Πολιτιστικού Συλλόγου είχε και έχει κάθε φορά ως μια βασική αποστολή του την συνέχιση της έκδοσης της με νέα επίκαιρα και ενδιαφέροντα και ένταξη της πολυποίκιλης αρθρογραφίας των συμπατριωτών μας στο υπό έκδοση φύλλο. Στο τέλος κάθε τριμήνου γίνεται η κορύφωση των διαδικασιών – λειτουργιών ώστε να «μαζευτεί» η ύλη της τριμηνιαίας έκδοσης, να διορθωθούν τυχόν λάθη ή πληροφορίες, να εγκριθεί η δομή και επιτέλους να δοθεί η έγκριση για εκτύπωση. Μια διαδικασία αρκετά αγχωτική και πιεστική, η οποία όμως τελείωνε με χαμόγελα και ικανοποίηση όταν κρατούσαμε το πακέτο με τα εκτυπωμένα φύλλα της κάθε έκδοσης. Αμέσως μετά ξεκινούσε η διαδικασία για την αποστολή των εφημερίδων στο εξωτερικό και στο εσωτερικό της χώρας αλλά και στο χωριό μας. Μέσα από τα φύλλα της, οι Αετοβουναίοι, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης μας, μάθαιναν τα νέα των συμπατριωτών μας και τις εξελίξεις στο χωριό μας. Η στήλες των κοινωνικών θεμάτων (Γάμοι, Βαπτίσεις, διακρίσεις, θάνατοι) είχαν πάντα την μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα, καθώς οι ξενιτεμένοι συμπατριώτες μας μάθαιναν τα νέα (ευχάριστα ή δυσάρεστα) του χωριού μας. Μέσα από τα λαογραφικά κείμενα (ποιήματα, τραγούδια, πεζογραφήματα) δόθηκε η δυνατότητα στους μεγαλύτερους να μεταδώσουν τις εμπειρίες και τις εικόνες τους από παλαιότερες εποχές. Τα υπόλοιπα άρθρα, κατά περίπτωση, ενημέρωναν τους αναγνώστες για τις δράσεις – εκδηλώσεις της Τοπικής Κοινότητας και των Συλλόγων αλλά Β και για σημαντικά έργα που έπρεπε να γίνουν με την αρωγή των συμπατριωτών μας. Τις περισσότερες φορές η εφημερίδα μας λειτούργησε ενθαρρυντικά ώστε να ενεργοποιηθούν – δραστηριοποιηθούν οι συμπατριώτες μας για την ολοκλήρωση σημαντικών έργων υποδομής και καλαισθησίας του χωριού μας που ανακοινώθηκαν μέσω αυτής. Θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην αναφέρουμε πόσες φορές τα μέλη του εκάστοτε Δ.Σ. του Συλλόγου δέχθηκαν «παραπονεμένα» τηλεφωνήματα για την μη έγκαιρη παραλαβή της εφημερίδας, ιδίως από τους Αετοβουναίους του εξωτερικού. Και βέβαια αυτά τα τηλεφωνήματα μας γέμιζαν, εκτός από ευθύνη, και με χαρά συνειδητοποιώντας πως περίμεναν με ανυπομονησία κάποιοι συμπατριώτες μας την εφημερίδα μας. Όμως οι τεχνολογικές εξελίξεις τρέχουν και όλα τα εκτυπώσιμα έντυπα διέρχονται κρίση. Το διαδίκτυο βρίσκεται εδώ και χρόνια στα χέρια όλων των ανθρώπων και η καθημερινή και συνεχής επαφή με τα κοινωνικά δίκτυα δίνει την δυνατότητα μεταφοράς των πληροφοριών και των γεγονότων άμεσα, σε κλάσματα δευτερολέπτων. Οι νέες γενιές χειρίζονται τις εφαρμογές λες και γεννήθηκαν γνωρίζοντας τες ήδη. Οι παλαιότερες γενιές εκπαιδεύτηκαν σε πολύ καλό επίπεδο, από παιδιά και εγγόνια, έτσι ώστε να επικοινωνούν αρκετά ικανοποιητικά. Έτσι μέσω από το facebook, το Instagram, το messanger, το viber, το whats App αλλά και πολλές άλλες, οι πληροφορίες διαχέονται live ζωντανές την ώρα που συμβαίνουν. Παράλληλα το μητρώο των συνδρομητών της εφημερίδας μας έχει αλλάξει και χρειάζεται επικαιροποίηση. Πολλοί «έφυγαν» για το τελευταίο τους ταξίδι, άλλοι έχουν αλλάξει διεύθυνση, άλλοι, κυρίως συγγενείς 2ης 3ης ή γενιάς, δεν επιθυμούν την ενημέρωσή τους μέσω της εφημερίδας μας. Τέλος είναι αλήθεια ότι το κόστος έκδοσης και αποστολής του κάθε τριμηνιαίου φύλλου έχει αυξηθεί υπερβολικά την τελευταία διετία, κυρίως οηθήστε το Σύλλογό μας, ελάτε κοντά μας, δώστε μας ιδέες, πείτε μας τις προτάσεις σας. Νομίζω ότι όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε τον Αετό ένα από τα ωραιότερα χωριά της Μεσσηνίας. Θα θέλαμε να έχουμε κοντά μας και τους πατριώτες μας που βρίσκονται στην Αυστραλία, στην Αμερική, στον Καναδά, στην Αφρική, και σε όλα τα μέρη του κόσμου. Επικοινωνήστε μαζί μας, σας περιμένουμε. Εκ μέρους του Δ.Σ. λόγω των ταχυδρομικών τελών. Κάθε έκδοση κοστίζει περίπου 1.000€ και το συνολικό ετήσιο κόστος ανέρχεται στο ποσό των 4.000€. Στην τελευταία συνεδρίαση του το Δ.Σ. του Συλλόγου, συζήτησε το θέμα της εφημερίδας μας και την προοπτική της. Πολλά ερωτήματα εγείρονται σχετικά με την συνέχιση της έκδοσης της με την συγκεκριμένη έντυπη μορφή όπως παρακάτω: Αξίζει το κόστος έκδοσης της έντυπης μορφής σήμερα; Μήπως θα πρέπει να αντικατασταθεί η έντυπη μορφή με ηλεκτρονική έκδοση; Να αλλάξει η συχνότητα έκδοσης της από 3μηνιαία σε 4μηνιαία ή 6μηνιαία ώστε να περιοριστεί το κόστος; Είναι ελκυστική η εφημερίδα μας και διαβάζεται από τις σημερινές γενιές των Αετοβουναίων; Υπάρχουν εθελοντές που θα υποστηρίξουν μια αναβαθμισμένη έκδοσή της (έντυπη ή ηλεκτρονική) ώστε να καλύπτει περισσότερους τομείς ενημέρωσης και να γίνει πιο ελκυστική για τις νεότερες γενιές; Για όλους τους παραπάνω προβληματισμούς μας, αλλά και πιθανόν άλλες απόψεις θα θέλαμε την γνώμη σας μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (politistikos.syllogos. aetou@gmail.com ) ή ταχυδρομικής επιστολής στα γραφεία του Συλλόγου (Πολιτιστικός Σύλλογος «Ο ΑΕΤΟΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ», Τζώρτζ 6, 6ος όροφος Αθήνα Τ.Κ. 10677). Με την ευκαιρία αυτή θα θέλαμε να επικαιροποιήσετε και την ταχυδρομική σας διεύθυνση ή την ηλεκτρονική σας διεύθυνση εφόσον επιθυμείτε να την λαμβάνετε με ηλεκτρονική αλληλογραφία. Ηλίας Κ. Ηλιόπουλος Πρόεδρος Δ.Σ. Εν όψει των απόκρεων ΣΑΤΙΡΙΚΑ Του ιστορικού και λαογράφου Στάθη Κακούτη - Δε μου λες τι έχεις μπάρμπα, πόχεις τα χειλάκια μαύρα, μελανά και μαραμένα και τα μάγουλα σωσμένα. - Μη με βιάζετε παιδιά μου, να σας πω τα μυστικά μου. Αστε με να ξέρω μόνος από που μου ήρθε ο πόνος. Τώρα στα πενήντα χρόνια, πόχω και παιδιά κι εγγόνια, με βαλάντωσαν τρεις χήρες κι άλλες πέντε κορασίδες, κι άλλες δέκα παντρεμένες, μα ’χουν δίκιο οι καημένες. Τι έχουν άντρες και μεθάνε και στα σπίτια τους δεν πάνε. Κι οι γυναίκες οι νταρντάνες, νηστικές και δίχως άντρες, με ξετρέλλαναν οι μαύρες, με τις φλόγες με τις λαύρες. Μα το δίκιο τους ’γω κρίνω και καμμιά δεν αφήνω, νηστικιά και δίχως άντρα κι έχω τα χειλάκια μαύρα, μελανά και μαραμένα και τα μάγουλα σωσμένα. Από τα καλά που κάνεις, συ ποτέ δεν θα πεθάνεις. Κι αν αυτό συ το θελήσεις, στον Παράδεισο θα ζήσεις. *** Στο βουνό της Μανουσιάς, ροβολάει ένας πασιάς. Φέρνει τις υπογραφές, για να παντρευτούν οι γριές. Κι όσες γριές τ’ ακούσανε, όλες εχοροπηδούσανε. Και μια γριά μονοδοντού, άντρα γυρεύει η ντουντού. Λάχανα καθάριζε, κρέας ετσιγάριζε. Δίνει μια του καπακιού κι άλλη μια του τετζεριού. - Φάτε σκύλοι τα ψαχνά και κατσούλια τα ζουμιά. Εγώ θα πα να παντρευτώ, τη ζωή μου να χαρώ. Κι έκαμε κατά το γέρμο και αντάμωσε ένα γέρο. Γέρο, στεφάνωσέ με, - Στρίγγλα ξεφόρτωσε με. - Ή το γέρο θ’ αγκαλιάσω ή το φούρνο θα χαλάσω.
η ΦΩΝΗ του ΑΕΤΟΥ σελίδα 3 Συνάντηση μελών Δ.Σ. με την νέα γενιά των Αετοβουναίων συνέχεια από τη σελ. 1 ρεία της τοπικής κοινωνίας και να αλλάξουμε δραστικά το μέλλον του χωριού μας, πρέπει να δράσουμε χωρίς καθυστερήσεις. Αυτό ήταν και το συμπέρασμα της συζήτησης μας. Όμως υπογραμμίστηκε ότι πρέπει να γίνουν πολλά. Πρέπει να συνδυαστεί η ιδιωτική πρωτοβουλία με ένα ισχυρό αναπτυξιακό σχέδιο από την τοπική αυτοδιοίκηση και την περιφέρεια. Το Τοπικό Συμβούλιο πρέπει να διαδραματίσει έναν σημαντικό ρόλο σχεδιασμού και προτεραιοποίησης των απαιτήσεων, συντονισμού του συνολικού έργου και άσκησης της ανάλογης πίεσης προς την Τοπική Αυτοδιοίκηση και την Περιφέρεια. Οι υπόλοιποι φορείς του χωριού μας (Πολιτιστικός σύλλογος και Σύλλογος Γυναικών) θα πρέπει να ενταχθούν στο συγκεκριμένο σχέδιο και να δράσουν υποστηρικτικά για την επίτευξη του συγκεκριμένου σκοπού. Η συζήτηση προχώρησε και σε επιμέρους σχεδιασμούς οι οποίοι δεν κρίνεται σκόπιμο να αναφερθούν. Αυτό όμως που πρέπει να αναφερθεί είναι η ζωντάνια που είχε η κουβέντα μας και το πάθος που ξεχείλιζε για τα θέματα που κουβεντιάσαμε. Αυτή την ζωντάνια και αυτό το πάθος είναι που αναζητά ο Σύλλογος μας από την νέα γενιά των Αετοβουναίων. Αυτά τα δυό χαρακτηριστικά θα «ρίξουν νερό στον μύλο» του Συλλόγου αλλά και του χωριού μας γενικότερα. Θα αποτελέσουν την κινητήρια δύναμη για την αλλαγή της κατάστασης και την αναζωογόνηση των στόχων. Υποσχεθήκαμε μεταξύ μας να συνεχίσουμε δημιουργικά την επικοινωνία μας. Να σχεδιάσουμε δράσεις που θα ‘χουν κεντρικό θέμα την νέα γενιά των Αετοβουναίων και κοινή παράμετρο το χωριό μας. Πριν κλείσω την αναφορά στο γεγονός, θα ήθελα να αναφερθώ και στην ανάγκη επικοινωνίας με τις άλλες γενιές των Αετοβουναίων. Οι γενιές των 40άρηδων και 50ρηδων έχουν χαμηλή εκπροσώπηση στα δρώμενα του Συλλόγου. Κάθε γενιά έχει και πρέπει να έχει την δική της συνεισφορά στον Σύλλογο αλλά και στο χωριό μας. Οι απόψεις και οι ιδέες όλων μας βοηθούν στην σφαιρικότερη αντίληψη των πραγμάτων και στην ευνοϊκότερη αντιμετώπιση των δυσκολιών. Γνωρίζουμε, μιας και τα περάσαμε, ότι οι γενιές των 40αρηδων και 50άρηδων βρίσκονται στην κορύφωση των οικογενειακών, οικονομικών και επαγγελματικών τους υποχρεώσεων. Όμως η επαφή με τον Σύλλογο και το χωριό μας μπορεί να προσφέρει μια εσωτερική ικανοποίηση και ολοκλήρωση μιας και συνδυάζει την κοινωνική προσφορά με τις αναμνήσεις των ανέμελων παιδικών μας χρόνων. Άλλωστε δεν αναζητούμε την ποσότητα του χρόνου επικοινωνίας αλλά την ποιότητα αυτής της επικοινωνίας. Εμείς στο Δ.Σ του Συλλόγου θα προσπαθήσουμε να έρθουμε σε επικοινωνία μαζί σας, ελπίζουμε να ανταποκριθείτε. Κλείνοντας θέλω να ευχαριστήσω τα μέλη του Δ.Σ που παραβρέθηκαν στην συνάντηση, όπως και τον συμπατριώτη μας κ. Περικλή Αλευρά για την διάθεση του χώρου και την προσφορά του καφέ σε όλους μας. Γνωρίζουμε ότι βρίσκεται πάντα δίπλα μας. Ηλίας Κ. Ηλιόπουλος Πρόεδρος Δ.Σ. ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ Μεγάλη και άσκοπη κουβέντα έγινε το καλοκαίρι που μας πέρασε για την διαχείριση των πόρων του Συλλόγου και τα έργα που χρηματοδοτεί το Δ.Σ του Προοδευτικού – Πολιτιστικού Συλλόγου για βελτίωση των υποδομών αλλά και αισθητικών παρεμβάσεων στο χωριό μας. Δεν χρειάζεται να ξανά αναφέρουμε πόσο σημαντικά έργα έχουν γίνει από τον Προοδευτικό Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού μας, διότι στην ουσία ήταν και είναι ο μοναδικός χορηγός όλων των έργων που γίνονται σε αυτό, μιας και η Τοπική Αυτοδιοίκηση απουσιάζει συστηματικά ή στην καλύτερη περίπτωση χρηματοδοτεί με το σταγονόμετρο έργα στο χωριό μας. Κεντρικό δίκτυο αποχέτευσης, αγορές οικοπέδων για βιολογικό καθαρισμό και χώρο στάθμευσης του κοιμητηρίου, βρύσες και κατασκευή καταρράκτη στο Κεφαλόβρυσο, εξωραϊσμός κοιμητηρίου, αγορά δημοτικού εξοχικού κέντρου στο Κεφαλόβρυσο, αγορά και κατασκευή εξοπλισμού για την διοργάνωση του ετήσιου πανηγυριού και την υποστήριξη πολλών άλλων εκδηλώσεων, και πάρα πολλά άλλα έργα αισθητικής παρέμβασης και συντήρησης - ανάδειξης της ομορφιάς του χωριού μας, έγιναν με χρηματοδότηση από τον Πολιτιστικό Σύλλογο του χωριού μας. Όλοι γνωρίζουν ότι ο Πολιτιστικός Σύλλογος ήταν, είναι και θα είναι ο χορηγός και άμεσος αρωγός των έργων όλων των Προέδρων και των Τοπικών Συμβουλίων διαχρονικά. Οπότε ασυναρτησίες του τύπου «παίρνουν τα λεφτά και φεύγουν για την Αθήνα» είναι μάλλον για γέλια και για κλάματα. Όλα βέβαια τα έργα χρηματοδοτούνται από τους πόρους (δωρεές , συνδρομές, κλπ) των Αετοβουναίων που βρίσκονται σε όλα τα μέρη της γης, μιας και αυτές είναι οι πηγές χρηματοδότησης του Συλλόγου και γι΄ αυτό τους ευχαριστούμε διαχρονικά όλους για την προσφορά τους. Μετά τον Οκτώβρη λοιπόν, στα πλαίσια αυτών των έργων, αποφασίσαμε να καλύψουμε την συσυνέχεια στη σελ. 6
σελίδα 4 η ΦΩΝΗ του ΑΕΤΟΥ Ο ΙΕΡΕΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ (Αντιγραφή από το blogspot “Aetos Messinias” http://pankarpan.blogspot.com/ του Ναπολέοντα Γκότση και Παναγιώτη Καραΐσκου) Ο Ιερέας μας Στην Ελλάδα ανέκαθεν, ο παπάς του χωριού, ήταν το πλέον σημαντικό πρόσωπο, κυρίως κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας και η προσφορά του στην κοινότητα ήταν πολύτιμη και πολύπλευρη. Μέσα στις άθλιες από κάθε άποψη συνθήκες της τότε εποχής, ο παπάς ήταν ο πνευματικός αρχηγός της κοινότητας, ο μόνος ίσως που γνώριζε κάπως ανάγνωση και γραφή, γι’ αυτό και συχνά εκτελούσε χρέη δασκάλου και μόνος του λειτουργούσε σχολείο. Σήμερα οι ιερείς στην Ελλάδα είναι, στην πλειονότητά τους, μορφωμένοι, απόφοιτοι της ιερατικής σχολής και πολλοί της Θεολογικής σχολής και άλλων πανεπιστημιακών σχολών. Έναν τέτοιο ιερέα τον Αιδεσιμολογιότατο, Πρωτοπρεσβύτερο, πατέρα Ιωάννη Καλή, έχουμε την καλή τύχη να πάντα τη δυνατότητα της εύκολης προσέγγισης και επικοινωνίας σε όποιον το επιζητεί σε βαθμό που να κάνει τον συνομιλητή του να απολαμβάνει την συζήτηση μαζί του. Με την πρεσβυτέρα του την διδασκάλισσα Αιμιλία έχουν αποκτήσει μια υπερπολύτεκνη και ευλογημένη οικογένεια αποτελούμενη από επτά παιδιά. Από την στιγμή που ανέλαβε τα καθήκοντά του, ένα από τα κύρια μελήματά του ήταν η μελέτη της ιστορίας της Εκκλησίας μας, του Αγίου Δημητρίου και του Ναϊδρίου της Παναγίας. Η ανέγερση του ναού του Αγίου Δημητρίου ξεκίνησε το 1818 και ολοκληρώθηκε σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση σύμφωνα με τα οικονομικά δεδομένα της εποχής, από τεχνίτες Λαγγαδιανούς χτίστηκε το πρώτο τμήμα του ναού, Βυζαντινού ρυθμού με τρούλο, μέχρι εκεί που τελειώνουν οι στρογγυλές κολώνες. Το 1825 και προς τιμήν του ήρωα πλέον Δημητρίου- Ανατο 2018 έχουμε καταβάλει προσπάθειες με το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο να συντηρήσουμε το ιστορικό τέμπλο του Ιερού Ναού μας, το οποίο είναι μνημείο μοναδικό της περιοχής μας, και από τα λίγα εναπομείναντα της περιοχής και της πατρίδας μας. Η ιδιαιτερότητα αυτού του τέμπλου είναι ότι έχει κατασκευαστεί αποκλειστικά και μόνο από ξύλο καρυδιάς του χωριού, και όλες οι ανάγλυφες παραστάσεις χρυσού είναι από ξύλο και όχι έχουμε στο χωριό μας τον Αετό. Ο Πατέρας Ιωάννης με βάση την ενορία του στο Μεμί, εξυπηρετεί και τον Αετό μετά την απώλεια του πρώην ιερέα μας π. Ιωάννη Κοράκη. Μέλημά του από τότε που ανάλαβε τα ιερατικά του καθήκοντα στο χωριό είναι να γίνει -όσο γίνεται- χρήσιμος στην τοπική κοινωνία. Ο παπάς μας είναι άνθρωπος πολυμαθής και ευγενέστατος, ήρεμος και πράος, καλόπιστος και μειλίχιος, υπομονετικός και ακούραστος, ευπροσήγορος και δημιουργικός, πανάξιος του κλήρου και της ενορίας μας, που βρίσκεται πάντα κοντά σε όλα όσα συμβαίνουν στον Αετό, όσο φυσικά μπορεί, αφού το χωριό μας δεν είναι η αποκλειστική του ενορία. Ο πατέρας Ιωάννης με πολύ καλή γνώση της ελληνικής γλώσσας και παιδείας, δίνει από μεταλλικό στοιχείο. Ξυλοφάγα όμως έντομα έχουν δημιουργήσει πολύ μεγάλο πρόβλημα, και παρά τις απεντομώσεις που έχουν κάνει ιδιωτικές εταιρείες, το πρόβλημα παραμένει, και μάλιστα στα κατώτερα σημεία, και μόνο που ακουμπάει κανείς το ξύλινο τέμπλο, δημιουργούνται οπές.» Στην έκκληση του Ιερέα μας, ανταποκρίθηκε πάραυτα γνώστη Γκότση (έπεσε μαχόμενος ηρωικά στο Μανιάκι, 20 του Μάη 1825) πήρε το όνομα Άγιος Δημήτριος. Επειδή το χωριό μεγάλωνε και ο Ναός δεν χωρούσε πολλούς, τον χρησιμοποιούσαν δε και σαν σχολείο αποφάσισαν να τον μεγαλώσουν (δεύτερη φάση). Έτσι μέχρι το 1853 έφτασε στη μορφή που έχει σήμερα. Το τέμπλο έγινε την εποχή του Παπά-Κωνσταντή Γκότση. Για να γίνει έκοψαν μια πολύ μεγάλη καρυδιά από τις Αγριλιές ιδιοκτησίας του Αναστάση Γκότση και το έφτιαξαν επί τόπου. Για το σκοπό αυτό έφεραν ειδικούς τεχνίτες-σκαλιστές ξύλου από τα Γιάννενα. Όλες οι μεγάλες εικόνες του τέμπλου είναι δωρεές επωνύμων της εποχής, όπως η εικόνα του Αγίου Δημητρίου, η οποία είναι δωρεά του καταγόμενου από τον Αετό Στρατηγού του ιερού αγώνα Μήτρου Αναστασόπουλου. Φυσικά ο χρόνος άφησε τα σημάδια του στον Ιερό Ναό, οι Εικόνες του τέμπλου είχαν αρχίσει να φθείρονται και το ίδιο το τέμπλο να καταστρέφεται από το σαράκι. Στις παρακάτω φωτογραφίες φαίνεται ένα μέρος της φθοράς των εικόνων και του τέμπλου. Ο πατέρας Ιωάννης συνεπικουρούμενος από το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο (Καλογεροπούλου Κωνσταντίνα, Καμπούκου-Κοράκη Ελευθερία, Κωνσταντοπούλου Παναγιώτα, Σταυροπούλου Αναστασία) και τους κατοίκους του Αετού, έκανε γρήγορες και συντονισμένες ενέργειες. Αρχίζει να επικοινωνεί με την αρχαιολογική υπηρεσία, τα αρμόδια υπουργεία και επιφανείς Έλληνες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν για την αποκατάσταση του τέμπλου και των εικόνων, επειδή το κόστος της αποκατάστασης ήταν μεγάλο. Ένα τμήμα της επιστολής προς την Εφορία Αρχαιοτήτων είναι το παρακάτω, που περιγράφει λεπτομερώς την απειλούμενη ολική καταστροφή του τέμπλου. «Ονομάζομαι Ιωάννης Καλής, και είμαι ο εφημέριος του Ενοριακού Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου Αετού. Στον Ιερό Ναό αυτό που υπηρετώ τα τελευταία χρόνια από η αείμνηστη πλέον συγχωριανή μας Παναγιώτα Θεοδωροπούλου Φελλαχίδου (Κόρη του Μήτρου Χάρδα), η οποία προσφέρθηκε να καλύψει το κόστος συντήρησης και αποκατάστασης του τέμπλου της Εκκλησίας μας . Το αποτέλεσμα ήταν να αποκατασταθεί το τέμπλο σε λιγότερο από ένα χρόνο από ειδικευμένους συντηρητές με την επιμέλεια του Ιερέα μας και του εκκλησιαστικού μας συμβουλίου. Μετά το θάνατο της Παναγιώτας την προσφορά της συνέχισαν με χαρά και συνεχή παρουσία τα παιδιά της Μαρία και Νικόλαος. Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο έστειλε ευχαριστήρια επιστολή προς τα παιδιά της εκλιπούσας δωρήτριας, Νικόλαο και Μαρία, η οποία δημοσιεύθηκε στην ΦΩΝΗ του ΑΕΤΟΥ αριθμός φύλλου 148/2024. Θέλουμε κι’ εμείς να αναφερθούμε τιμητικά στη ευαισθησία, στην γενναιοδωρία, και στη μνήμη της αείμνηστης συγχωριανής μας Παναγιώτας Θεοδωροπούλου που παρ’ ότι ζούσε στη Θεσσαλονίκη, ευεργέτησε το χωριό των προγόνων της και τον ιστορικό Ναό του Αγίου Δημητρίου με ένα αξιόλογο ποσό για ένα τόσο σημαντικό σκοπό. Η τοπική μας κοινωνία θα την θυμάται και θα την ευγνωμονεί. Ακολουθούν κάποιες φωτογραφίες που δείχνουν την αποκατάσταση του Τέμπλου και των εικόνων. Σε κάποιες που είναι διπλές μπορεί κάποιος να συγκρίνει την προτέρα κατάσταση και την μετέπειτα, μετά από τις εργασίες που έγιναν. Πατέρα Ιωάννη σε ευχαριστούμε για ότι κάνεις για τους κατοίκους του Αετού, ο Θεός να σε έχει πάντα καλά με την οικογένειά σου. Είμαστε τυχεροί που είσαι ο Πνευματικός Καθοδηγητής μας. Το άρθρο είχε δημοσιευθεί στις 15/11/2024. Εδώ και μερικές ημέρες, από τα τέλη Δεκ 2024, ο πατήρ Ιωάννης Καλής δεν είναι πλέον εφημέριος του χωριού μας, καθόσον τοποθετήθηκε νέος εφημέριος. Θεωρούμε όμως επιβεβλημένο να το δημοσιεύσουμε, τιμής ένεκεν, αφού τα αναφερόμενα σε αυτό νομίζουμε ότι εκφράζουν τα συναισθήματα του συνόλου των Αετοβουναίων. Εκ μέρους του Δ.Σ.
η ΦΩΝΗ του ΑΕΤΟΥ σελίδα 5 Oι συμπατριώτες μας γράφουν Η ΧΑΡΟΚΑΜΕΝΗ ΜΑΝΑ του Ιστορικού και Λαογράφου Στάθη Κακούτη Είχα τελειώσει την Παιδαγωγική Ακαδημία της Τρίπολης και περίμενα διορισμό. Με πολλή λαχτάρα περίμενε και η γιαγιά μου την ευλογημένη ώρα που θα ’μπαινα στο ναό της παιδείας και θα ανέβαινα στην έδρα, στο άγιο βήμα του σχολείου και θα δίδασκα στα παιδιά τη Βασιλεία των Ουρανών, το θείο φως της γνώσης, της αρετής και της αγάπης. Ήταν ένα πορφυρένιο ηλιοβασίλεμα του καλοκαιριού. Ήμουνα στο πατρικό μου σπίτι αντάμα με τη θυμόσοφη, καλοσυνάτη και σσ/ετή μου γιαγιά, Βενετσιάνα, ηλικίας τότε 82 ετών. Θυμάμαι ήταν λίγο άρρωστη και είχε ξαπλώσει στο κρεβάτι της και είχα πέσει κι εγώ δίπλα της και νιώθαμε μια σιωπηλή, αλλόκοτη ευτυχία. Μετά από λίγο η σκέψη μας ταξίδεψε στους περασμένους, στους μακρινούς και τους κοντινούς καιρούς. Σε κάποια στιγμή το μυαλό της γιαγιάς μου κόλλησε στα πολύπαθα, στα πολυστέναχτα χρόνια του εμφυλίου σπαραγμού και στράφηκε με στοργή στους συνανθρώπους της. Στο αδελφοκτόνο εκείνο μακελειό τα λόγια της λουλούδια, μια ανθο δέσμη αποδοχής και αγάπης για κάθε Ετεοκλή και Πολυνείκη, σκέφτηκα. που σαν όιλλη Αντιγόνη, σεμνά εναπόθετε αντί για χοές στη μνήμη όλω: εκείνων που παράωρα σβήσανε τη νιότη τους για ένα πάθος. Για να μου σκιαγραφήσει εντονότερα την ανελέητη τραγικότητα που πότιζε την πατρίδα και τη χαροκαμένη καρδιά της με πίκρα, μου υπαγό ρευσε και κατέγραψα το παρακάτω ελεγείο του δημοτικού μας λόγου: Μάνα με τα πολλά παιδιά και τους καλούς λεβέντες, πώς δε γελά τ’ αχείλι σου, δε χαίρεται η καρδιά σου; Πώς να γελά τ’ αχείλι μου, να χαίρετ’ η καρδιά μου- τα δυο παιδιά στη φυλακή και τ’ άλλα δυο στρατιώτες και τ’ άλλα δυο κλεφτόπουλα, κλέφτες, καπετανέγοι. Εβγήκαν τ’αποσπάσματα και κυνηγάν τους κλέφτες και συναπαντηθήκανε οι κλέφτες κι οι στρατιώτες. Ρίχνει αδερφός στον αδερφό, η μια μεριά στην άλλη, κι έμεινε η μάνα μοναχή στον τοίχο ακουμπισμένη. Επειδή καταλάβαινε πως την τριγύριζε ο Χάρος μου άφησε ιερή πα ρακαταθήκη αγάπης την παρακάτω ιστοριούλα που παραθέτω και που δεν ξέρω από ποιον την είχε ακούσει ή την είχε βγάλει η ίδια από το φωτεινό της μυαλό. «- Άκου, καλό μου παιδί κι αυριανέ μου δάσκαλε, μου είπε: Κάποτε c Χριστός πήγε στο παλάτι του Παραδείσου και είδε τους πεθαμένους που είχαν μορφές λουλουδιών. Όλα τα λουλούδια στο αντίκρισμα του αρχηγού της ζωής κούνησαν χαρούμενα τα πέταλά τους και του πρόσφεραν ολάκερο το άρωμά τους. Ο Χριστός συγκινήθηκε και τα αγκάλιασε όλα με τη γλυκιά ματιά του. Ύστερα έσκυψε με ευλάβεια κι έκοψε με τρυφερότητα ένα λευκό κι ευω διαστό λουλούδι. Το κράτησε στα χέρια του, το μύρισε και το χάιδεψε απαλά. Τα λουλούδια, όμως, διαμαρτυρήθηκαν μεταξύ τους και είπαν με απορία, γιατί ο δικαιοκρίτης της ζωής έκανε μια τέτοια διάκριση. Και ο Χριστός τους είπε: Τούτο το λευκό και ευωδιαστό λουλούδι είναι ο δάσκαλος που περπατά στ’ αχνάρια μου και αγαπά τα παιδιά και τη Βασιλεία των Ου ρανών. Έχε την ευχή μου και ν’ αγαπάς τα παιδιά...». Συγκλονισμένος ολότελα τη γλυκαγκάλιασα με στοργή, της φίλησα τα χέρια της και το ρυτιδωμένο πρόσωπό της το γέμισα με δάκρυα, με διάφανα μαργαριτάρια... ΕΛΕΝΗ Στα χρόνια που η αστυνομία είχε έδρα ακόμη στο χωριό, στο οίκημα του Ντάρκα όπως το έλεγαν, ένα διώροφο πέτρινο κτήριο, μεταξύ του Περικλή του Φωτόπουλου και του παπα Κώστα του χωριού μας, ζούσε μεταξύ των αστυνομικών και μια γυναίκα, η οποία φρόντιζε για όλες τις δουλειές που αφορούσαν το νοικυριό των αστυνομικών που κατά καιρούς διορίζονταν στο χωριό μας, συνήθως ένας αστυνόμος και δυό χωροφύλακες. Την έλεγαν Ελένη και της είχαν δώσει το παρανόμι ‘’ του Ντάρκα ή της Αστυνομίας’’. Η Ελένη καταγόταν από ένα γειτονικό χωριό στο Κοπανάκι, το Λάπι αν θυμάμαι καλά και ήρθε στο χωριό αρραβωνιασμένη από κάποιον Θανάση Ντάρκα, που έμεινε στη θύμισή μας και αυτός με αυτό το παρανόμι. Για κάποιον λόγο το ζευγάρι χώρισε, έφυγε ο Θανάσης προς άγνωστη κατεύθυνση και άφησε την Ελένη μοναχή σε ξένο τόπο. Προς τιμήν του όμως την άφησε να ζει στο σπίτι, μέχρι το θάνατό της. Αργότερα το σπίτι το νοίκιασε η αστυνομία και η Ελένη μετακόμισε στο υπόγειο. Ήταν μια καλοκάγαθη γυναίκα, πολύ εργατική και πρόσχαρη και υπηρετούσε τους αστυνομικούς με ζήλο. Ο καημός όμως της γεροντοκόρης και των επερχόμενων γηρατειών, έτρωγε την ψυχή της, σαν το σαράκι. Κάθε πρωτομαγιά ή τ΄Αι Γιαννιού του Ριγανά που οι κοπελιές έβγαζαν τα προικιά τους και τα άπλωναν να αεριστούν, έδενε η Ελένη ένα χοντρό σχοινί από τη γωνία της Αστυνομίας μέχρι τη γωνία του σπιτιού του παπα Κώστα απέναντι και άπλωνε και αυτή τα προικιά της που ήταν πάρα πολλά και όμορφα. Περνούσαμε και μεις τα παιδάκια και τα χαζεύαμε, λέγοντας και σε άλλα: ελάτε να δείτε τα προικιά της Ελένης του Ντάρκα και γελούσαμε τα αθεόφοβα ,γιατί είχαμε τη διαολιά μέσα μας και γιατί η Ελένη είχε μεγαλώσει αρκετά. Απλώνονταν λοιπόν κάθε του Μάη ή του Ιούνη τα προικιά και μαζεύονταν και ούτε γαμπρός στον ορίζοντα ούτε πεθερά να τα ζηλέψει. Και όπως γινόταν συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις οι ερωτήσεις έδιναν και έπαιρναν. – Πότε θα παντρευτείς Ελένη; – Τώρα σιαπέρα σιαπέρα ρε ,ν΄ ανοίξει ο καιρός απαντούσε. – Έχω τους αντρώπους μου εγώ ρε. – Πόσο χρονών είσαι Ελένη; – Όσο και η Ντίνα του Παντελή, έλεγε.(δέκα χρόνια μικρότερη η Ντίνα!!). Οι μαθητές στο λεωφορείο όταν έμπαινε, σηκώνονταν και της πρόσφεραν θέση, λέγοντας: κάτσε γιαγιά. Κι εκείνη τσαντιζόταν και απαντούσε: δεν είμαι γιαγιά. Και τα χρόνια περνούσαν . Η αστυνομία μεταφέρθηκε στο Δώριο, αυτή ανέβηκε όροφο και γαμπρός δεν έλεγε ακόμη να σκάσει μύτη. Όταν άκουγε ότι κάποιος αρραβώνιασε την τάδε έλεγε: -Πάνε και παίρνουνε τα νιάνιαρα! Χάθηκαν οι γυναίκες οι νοικοκυρές και οι μυαλωμένες! (ένα απ΄ αυτά τα νιάνιαρα, ήμουν και ΄γω). Ώσπου κάποια στιγμή το πήρε απόφαση και όταν η αστυνομία μετακόμισε, έμεινε για λίγο μόνη της και αργότερα έφυγε για το χωριό της, στους αντρώπους της, όπως έλεγε, αν είχε απομείνει κάποιος από αυτούς. Το πεπρωμένο όμως όλων μας ,που μοιράζει τις χαρές και τις λύπες, στην περίπτωση της Ελένης ,φύλαξε πικρό φινάλε! Όσο σκληρό στάθηκε στην εγκατάλειψή της (εκείνο τον καιρό δεν ήταν ότι καλύτερο), από τον αρραβωνιαστικό και την ανάγκη να υπηρετεί ακούραστα τους αστυνομικούς, άλλο τόσο τραγικό και απάνθρωπο, στάθηκε και για το τέλος της. Βρέθηκε νεκρή, γυμνή και βιασμένη στις σιδηροδρομικές γραμμές μεταξύ Κοπανακίου και Δωρίου ! Και άνθρωπο δεν είχε βλάψει! Τις περισσότερες φορές την θυμόμαστε, με ένα απροσδιόριστο χαμόγελο στα χείλη, στη μοίρα μάλλον απευθυνόμενο, μπας και την γλυκάνει λίγο και της δείξει άσπρο δόντι ! Να ΄σαι καλά Ελένη εκεί που είσαι και αν κάποια στιγμή αστειευτήκαμε μαζί σου, έστω και αργά τώρα ,συγχώρα μας, αν μας ακούς! Τόσο μας έκοβε! Άφησες το δικό σου αποτύπωμα στην ιστορία του χωριού μας, εκείνα τα χρόνια τα δύσκολα, προσφέροντας τις πολύτιμες υπηρεσίες σου στην αστυνομία και τους αστυνομικούς του χωριού μας, και σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη ! Δωροθέα. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Πωλείται αγροτεμάχιο στη θέση Ρουπακιά Αετού με 5,300 στρέμματα ελιές. Πληροφορίες στο τηλέφωνο 6978664932 ΠΟΙΗΜΑΤΑ TO ΔΑΚΡΥ Η ζωή μου είναι δάκρυ είναι θάλασσα πλατειά που δεν έχει ούτε άκρη μόνο κύμματα αρμυρά, κύμματα που με χτυπάνε θέλουν να με καταπιούν μα εγώ δεν τα φοβάμαι άστα λέω ας χτυπούν, ας χτυπούνε με μανία και με μίσος φοβερό κάποτε θα κουραστούνε και θα σβήσουν στο γιαλό. Αγγ. Φωτοπούλου Η ΖΩΗ Νάτανε θάλασσα η ζωή κάμπος με τα λουλούδια να μην τελειώνει η γλύκα της, και να της λεν τραγούδια μ’ αυτή διαβαίνει γρήγορα σαν νύχτα και σαν μέρα κι αφήνει πίκρες πίσω της γεμίζουν τον αγέρα 5/79 Αγγ. Φωτοπούλου
σελίδα 6 η ΦΩΝΗ του ΑΕΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΘΑΝΑΤΟΙ: • Στις 30/9/2024 έφυγε από τη ζωή η Ελένη Μαυροειδή, το γένος Αλέκου Καζάντζα (Γεροντόπαιδου) σε ηλικία 73 ετών. Η κηδεία της έγινε στην Κρήτη. • Στις 24/11/2024,έφυγε από τη ζωή, ο Ιωάννης Καλλιγάς, σύζυγος της Ελπίδας Αλευρά, σε ηλικία 86 ετών. Η κηδεία του έγινε στον Αετό. • Στις 27/11/2024,έφυγε από τη ζωή ο Ηλίας Λυμπερόπουλος, σύζυγος της πρ. προέδρου του συλλόγου μας Λίτσας Λυμπεροπούλου, σε ηλικία 73 ετών. Η κηδεία του έγινε στην Αθήνα. • Στις 11/12/2024,έφυγε από τη ζωή ο Σωτήριος Γεωργακόπουλος (Μαρκαντώνης),σε ηλικία 91 ετών. Η κηδεία του έγινε στον Αετό. • Στις 13/12/2024,έφυγε από τη ζωή, η Γεωργία Δημοπούλου (Πάϊκου) σε ηλικία 89 ετών. Η κηδεία της έγινε στον Αετό. • Στις 25/12/2024, έφυγε από τη ζωή η Παναγιώτα Πράττη (Χονδρού), σε ηλικία 85 ετών. Η κηδεία της έγινε στον Αετό. Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στις οικογένειες τους. Ο Θεός να χαρίσει συγχώρεση και αιώνια γαλήνη στις ψυχές των δικών τους ανθρώπων και να ζήσουν να τους θυμούνται! Δωροθέα. • Απεβίωσε στις 15 Νοέμβρη η Ελένη Λώλα – Μανουρά (σύζυγος Κώστα Λώλα), σε ηλικία 89 χρονών, καταγόμενη από Ανώγια Ρεθύμνου. Υπήρξε αξιοπρεπής και αξιόλογη γυναίκα και έτρεφε ιδιαίτερη αγάπη για τον Αετό. Στήριξε με κάθε τρόπο τον σύζυγό της Κώστα, σε όλες τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη διάρκεια της κοινής τους πορείας. Η κηδεία της έγινε στα ανώγια στις 17 Νοέμβρη. Καλό ταξίδι θεία Ελένη. Πηνελόπη. 2 ΓΚΟΤΣΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ συνέχεια από τη σελ. 4 3 ΓΚΟΤΣΗΣ ΠΕΤΡΟΣ 4 ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ $500.00 200.00 € 100.00 € Η Στεφανία Χονδρού του Νικολάου, μια δυναμική και εργατική νέα, ξεκίνησε με αφοσίωση το αγροτικό της στο χωριό μας. Με αγάπη για τον τόπο της και πάθος για την προσφορά, εργάζεται με ζήλο, παρέχοντας τις υπηρεσίες της στην τοπική κοινότητα για την υγεία των συνανθρώπων μας, πάντα με χαμόγελο και ευγένεια. Της ευχόμαστε καλή επιτυχία στο έργο της, με δύναμη και αφοσίωση! ΣΥΝΔΡΟΜΕΣ Ν ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ 1 ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΘΗ ΠΟΣΟ 30.00 € ντήρηση του μεταλλικού σκελετού των υπόστεγων του κοιμητηρίου. Ένα έργο που το ανέλαβε συμπατριώτης μας και κόστισε, μαζί με τα υλικά 940€. Το αποτέλεσμα όμως δικαιώνει την απόφαση μας, όπως βλέπετε στις φωτογραφίες. Εκ του Δ.Σ. του Πολιτιστικού Συλλόγου. Αρ. λογ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ για τις καταθέσεις των συνδρομητών μας: IBAN: GR96 0172 0340 0050 3410 6520 283 Ε ίμαστε δύο νέα παιδιά, ο Δήμος και ο Θανάσης, γιοι του Γιώργη Δρούτσα (Κοτούλια) και εκτός από την κύρια εργασία μας, έχουμε και μια μελισσοκομική μονάδα που αποτελείται από 400 μελίσσια με πλήρη εγκατάσταση και εξοπλισμό, η οποία παρέχει όλων των ειδών τα μέλια - καλής ποιότητας - βασιλικό πολτό - πρόπολη - κεραληφές - γύρη και ό,τι έχει σχέση γύρω από την μελισσοκομία. Δεχόμαστε παραγγελίες και σας τις αποστέλουμε κατ’ οίκον κατόπιν συνεννοήσεως. Τηλ. 6977350183
1 Publizr