η ΦΩΝΗ του ΑΕΤΟΥ σελίδα 5 ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟΥΣ ΔΕΛΦΟΥΣ – ΓΑΛΑΞΙΔΙ πραγματοποιήσαμε στάση για φαγητό και περιορισμένη ξενάγηση στις γειτονιές του. Η εκδρομή ολοκληρώθηκε με την επιστροφή μας στην Αθήνα στις 22:00 περίπου. Οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες εξέφρασαν την ικανοποίηση τους από την εκδρομή που διοργάνωσε ο Σύλλογος και δόθηκε υπόσχεση ότι θα τα ξαναπούμε σύντομα σε επόμενη εκδρομή του Συλλόγου. Τέτοιες εκδηλώσεις αναπτύσσουν τον πολιτιστικό ρόλο του Συλλόγου, φέρνουν «κοντά» τις γενιές των Αετοβουναίων, και ισχυροποιούν τους δεσμούς μεταξύ μας. Το Δ.Σ θέλει να ευχαριστήσει όλους όσους συμμετείχαν στην εκδρομή και ειδικότερα την νεολαία μας που έδωσε δυναμικό παρόν και αποτελεί την ελπίδα μας για το μέλλον. Εις το επανιδείν. ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ Τ΄ ΑΡΟΥΣΑΛΙΟΥ Η Θρησκευτική μας παράδοσή λέει πως ο Χριστός τη μέρα της Λαμπρής, επιτρέπει στους νεκρούς να επιστρέψουν στη γη και να χαρούν χαρές που έχουν λησμονήσει κοντά σε αγαπημένα τους πρόσωπα. Την τελευταία μέρα της παραμονής τους στη γη που είναι το Σάββατο πριν την Πεντηκοστή, τελούνται μνημόσυνα για τους νεκρούς, ενώ οι συγγενείς τους προσφέρουν κόλυββα σαν ένδειξη Θρησκευτικού συμβολισμού, αυτού της προσδοκώμενης Ανάστασης νεκρών. Όπως δηλαδή ο σπόρος του σιταριού χώνεται στη γη, ζωντανεύει και βλασταίνει και καρποφορεί, έτσι και ο νεκρός που μπήκε στο χώμα θα αναστηθεί. Τ’ Αρουσαλιού έχει πάρει το όνομα από τα Ροζάλια (Rozalia) ,τα ρόδα ,τα τριαντάφυλλα, που η ονομασία τους προέρχεται από τα Ρωμαϊκά χρόνια και αφθονούν κατά τους μήνες Μάιο και Ιούνιο που συμπίπτει με αυτό το Ψυχοσάββατο. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος και οι δικοί μας συγχωριανοί, πιστοί σε αυτή την παράδοση με τα καθιερωμένα για τη μέρα κόλλυβα, με ευλάβεια και πίστη επισκέφτηκαν την εκκλησία μας του Αγίου Στεφάνου εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο στα αγαπημένα τους πρόσωπα, που δεν βρίσκονται πια κοντά τους, την αγάπη τους και την υπενθύμιση ότι τους σκέφτονται και κρατούν τη μνήμη τους ζωντανή, όσα χρόνια κι αν περνούν. Γιατί οι νεκροί όταν ξεχνιούνται και δεν μνημονεύονται, πεθαίνουν δύο φορές! Η προσέλευση αυτή τη μέρα του κόσμου ήταν πολύ μεγάλη φέτος και μέσα και έξω η Εκκλησία του Αγίου Στεφάνου ήταν γεμάτη. Όμως, λόγω της υπερβολικής ζέστης, ήταν αδύνατον να γίνουν τα τρισάγια στο Κοιμητήριο του χωριού μας και ο Ιερέας μας, με πολύ υπομονή και ευλάβεια διάβασε τα ονόματα των νεκρών αδελφών μας, μέσα στην εκκλησία και στη συνέχεια μοιράστηκαν τα κόλλυβα έξω. Αξίζει να σημειωθεί, πως τα πρόσωπα των παρευρισκομένων, εκτός όσων είχαν χάσει πρόσφατα κάποιον δικό τους άνθρωπο, ήταν γαλήνια και χαρωπά ,αφ’ ενός γιατί μπόρεσαν και φέτος να πραγματοποιήσουν το χρέος τους, αφ’ ετέρου γιατί τους δόθηκε η δυνατότητα να συναντηθούν μεταξύ τους και να ανταλλάξουν ένα ζεστό χαιρετισμό. Και του χρόνου με υγεία! Δωροθέα. Μωραΐτικα και άλλα δημοτικά τραγούδια Ο Γιάννης και η Μαρουδιώ, σ’ ένα σχολειό διαβάζουν. Μαθαίνει ο Γιάννος γράμματα και η Μαρουδιώ κεντήδια. Κείνα τα δυό αγαπήθηκαν, κανένας δεν το ξέρει. Και μια γιορτή, μια Κυριακή, μια ‘πίσημη ημέρα, ο Γιάννος το ξεστόμισε, της μάνας που το λέει: - Μάνα, τη Μάρω αγαπώ, γυναίκα θα την πάρω. - Τι λες μωρέ ζαλιάρικο και ζαλοκουνημένο; Εσύ την έχεις αδερφή και πρώτη σου ξαδέρφη. Κάλλιο ν’ ακούσω σάβανο για να σε σβανώσω, παρά ν’ ακούσω στέφανα, για να σε στεφανώσω. Η Μάρω αρρεβωνιάζεται κι ο Γιάννος αρρωσταίνει. Η Μάρω στεφανώνεται κι ο Γιάννος ξεψυχάει. Συμπεθεριό και λείψανο, στο δρόμο απαντιώνται. Κανένας δεν ερώτησε, από τους συμπεθέρους, τίνος είναι το λείψανο, ποιός είναι ο πεθαμένος. Κι η Μάρω ξεντροπιάζεται, ρωτάει τους συμπεθέρους: - Ποιανού είναι το λείψανο, ποιός είναι ο πεθαμένος; - Του Γιάννου είναι το λείψανο, ο Γιάννης πεθαμένος. Κι η Μάρω από τ’ άλογο έπεσε κι εσκοτώθη· Σε μια κάσα τα βάλανε, μέσα στον ίδιο τάφο. Η Μάρω γίνηκε μηλιά κι ο Γιάννος κυπαρίσσι. Με του αέρα την πνοή, σμίγουν, γλυκοφιλιούνται. Κι η μάνα τους τ’ αγνάντευε, από το παραθύρι. - Για ιδέτε τα ζαλιάρικα, τα ζαλοκουνημένα, όπως φιλιόνταν ζωντανά, φιλιούνται πεθαμένα.
6 Publizr Home